Cechy biologiczne 

Samica Cimex lectularius składa jaja w szczelinach podłóg, w szparach w ścianach, meblach itp. Jaja te, o długości 1,12 mm, są barwy kremowo-białej. Mają kształt cylindryczny. Na ich biegunie znajduje się wieczko. Dojrzewanie jaj trwa kilka (4-8) dni. W czasie składania są one pokrywane lepką wydzieliną, dzięki której przyklejają się do podłoża. Składanie jaj odbywa się prawie każdego dnia przez kilka miesięcy, a rozpoczyna się już po kilku dniach po pobraniu krwi przez samicę. W jednym złożu znajduje się od 2-8 jaj. Łącznie samica po żerowaniu składa od 100-500 jaj. W warunkach klimatycznych Polski najwięcej jaj wykształca się od marca do czerwca.
Rozwój pluskiew zależy od warunków termicznych. Poniżej 14°C jest on zahamowany. Niskie temperatury zmniejszają też aktywność tych owadów, dlatego też w zimnych porach roku rzadko odnotowuje się przypadki atakowania przez nie ludzi. Nimfy żerują już po 24 godzinach po linieniu. Cały cykl rozwojowy pluskwy C. lectularius w temperaturze pokojowej przebiega dwa miesiące, w lecie krócej (7 tygodni). W ciągu jednego roku może rozwinąć się w naszych mieszkaniach przynajmniej 5 pokoleń pluskiew liczących l 600 000 osobników przy założeniu, że samica składa tylko około 20 jaj. Optymalną temperaturą dla rozwoju tego gatunku jest 27°C, zaś optymalną wilgotnością 70%.
W ciągu dnia pluskwy ukrywają się w ciemnych szczelinach w meblach, ścianach, podłogach, za obrazami i tapetami. Były one często znajdowane w łóżkach, dlatego też nazywano je pluskwami łóżkowymi. Z kryjówek pasożyty te wychodzą w nocy w poszukiwaniu żywiciela. Podążają one w kierunku źródła ciepła. Bodźce termiczne i chemiczne odbierają receptory zlokalizowane na czułkach. Każde stadium musi przynajmniej raz pobrać krew.
W przypadku braku żywiciela pluskwy mogą długo głodować. Młode nimfy przeżywają bez pobierania pokarmu 1-2,5 miesięcy, zaś starsze nawet 5-9 miesięcy. Maksymalna długość przeżywania postaci dorosłych bez pobierania krwi wynosi aż 562-572 dni. Agresywność pluskiew wzrasta podczas długotrwałego głodowania.
Z jednego mieszkania do drugiego przechodzą pluskwy wówczas, gdy są głodne. Dostają się tam przez kanały wentylacyjne, szpary w ścianach i przy drzwiach. Mogą być także przeniesione z kuframi, książkami, ubraniami i meblami. Znane są przypadki przyniesienia pluskiew do domu z karmą dla zwierząt. Jest mało prawdopodobne, aby w domach kilkupiętrowych bytowały tylko w jednym mieszkaniu. Najczęściej zapluskwione są całe budynki, a nawet całe osiedla. W poszukiwaniu żywiciela pluskwy przenoszą się na myszy, szczury, ptaki i z nimi dostają się do odległych budynków. Aktywność tych stawonogów zwiększa się w okresie wiosennym, letnim i jesiennym. Pluskwy atakują w nocy, a więc w czasie snu człowieka.
W mieszkaniach ludzi w klimacie tropikalnym pospolity jest także inny gatunek pluskwy- Cimex hemipterus. Najczęściej gatunek ten bytuje w środowiskach wiejskich, podczas gdy C. lectularius na terenie miast. Optymalnymi warunkami dla rozwoju C. hemipterus jest temperatura 30°C i wilgotność względna 97%. Poniżej temperatury 18°C rozwój zostaje zahamowany.
Znaczenie medyczne. Ssanie krwi wywołuje miejscowe reakcje skórne. Zasięg zmian zależy od miejsca ukłucia i wrażliwości człowieka. W miejscu ukłucia pojawia się twardy pierścień, obrzęk i silne zaczerwienienie o nieregularnym kształcie. Niektóre jednak osoby nie reagują na ukłucia pluskwy.
U ludzi wrażliwych ślina pluskiew może wywoływać ataki astmy. Podrażnienia błon śluzowych i ataki kaszlu może powodować także wydzielina gruczołów zapachowych.
Żerowanie pluskiew działa silnie stresogennie. Mieszkańcy zapluskwionych domów są niespokojni i często nie mogą usnąć w obawie przed atakami tych pasożytów. Pacjenci opowiadali o całonocnych czuwaniach przy zaświeconych lampach i często wykazywali oznaki skrajnego wyczerpania nerwowego.
W Zachodniej i Południowej Afryce C. lectularius i C. hemipterus mogą przenosić mechanicznie lub z zakażonym kałem wirusy zapalenia wątroby typu B. W badaniach laboratoryjnych wykazano natomiast utrzymywanie się w przewodzie pokarmowym pluskiew przez pewien czas patogenów wywołujących dżumę, trąd, gruźlicę, dur plamisty, tularemię i zakażenia gronkowcowe.
Człowieka mogą kłuć także gatunki pluskiew pasożytujące na ptakach (C. columbarius na gołębiach) i innych ssakach (C. pipistrelli na nietoperzach), ale ich rola medyczna jest znacznie mniejsza niż pluskwy domowej.