Meszki

Meszki- Simuliidae

Meszki są owadami rozpowszechnionymi na całym świecie. Spośród 18 krwiopijnych gatunków w Polsce, 7 atakuje człowieka. Masowo występują i stwarzają zagrożenie dla człowieka i zwierząt przede wszystkim Simulium erythrocephalum, S. pusillum, a także S. reptans, S. ornatum i S. equinum. W Polsce do największych inwazji dochodziło w części zachodniej (okolice Międzyrzecza, Zielonej Góry, Gorzowa Wielkopolskiego) oraz we wschodniej i północno-wschod-niej, zwłaszcza w makroregionie lubelskim, na Mazurach i w południowej Suwalszczyźnie.

Cechy morfologiczne

Meszki mają długość od 2-5 mm i krępą budowę ciała, krótkie nogi i szerokie skrzydła. Głowa jest wyraźnie wyodrębniona. Budowa sklerytów puszki głowowej ma znaczenie taksonomiczne. Na głowie znajdują się krótkie czułki złożone z 9-11 członów. Głaszczki szczękowe są czteroczłonowe. Tułów meszek jest wypukły. Na skrzydłach występują charakterystyczne podłużne żyłki (kostalna, subkostalna, radialna, medialna). Dwa ostatnie segmenty tułowia przekształcone są w hypopygium.

Cechy biologiczne

Meszki, podobnie jak bąki (Tabanidae) i moskity (Phlebotomidae) mają aparat gębowy wyposażony w piłkowane nożyczki, które służą do nacinania skóry i rozszarpywania tkanek, dzięki czemu następuje obfite krwawienie z uszkodzonych naczyń. Owady wysysają całą wypływającą krew.
Samice meszek składają zwykle od 200-500 jaj, które przyklejają się do roślin znajdujących się w wodzie lub w pobliżu wody, a także do kamieni w płytkiej strefie wód płynących (strumieni, rzek). Jaja te mają charakterystyczny trójkątny kształt. Wylęgająca się larwa składa się z głowy, 3-członowego tułowia z silnie rozwiniętym przydatkiem ruchowym (pseudopodium) i 8-członowego odwłoka zapatrzonego w aparat czepny zbudowany z wieńca haczyków.
Larwa wpada do wody i przemieszcza się z prądem nieraz na duże odległości. U meszek występuje od 6-7 stadiów larwalnych. Rozwój następuje w temperaturze niższej od 30°C; w klimacie umiarkowanym około 5-6 tygodni w lecie i około 5-6 miesięcy w zimie. Larwy przyczepiają się do podłoża za pomocą pseudopodium i aparatu czepnego oraz lepkiej nici wytwarzanej przez gruczoły labialne. Larwy żywią się planktonem. Oddychają całą powierzchnią ciała. Ostatnie stadium larwalne przekształca się w poczwarkę otoczoną kokonem. Poczwarka pozostaje przyklejona do podłoża i nie pobiera pokarmu. Oddycha ona za pośrednictwem nici oddechowych. U poczwarek występują różne rodzaje kokonów i nici oddechowych. Wylęgają się z nich postacie imago. Dzięki obecności banieczki powietrza unoszą się ponad powierzchnią wody. Mogą one przemieszać się na odległość większą od 100 km. Są aktywne w ciągu dnia. Występują masowo w okresie od kwietnia do lipca w zależności od temperatury i wilgotności. Meszki pojawiają się licznie tworząc plagi. Atakują zwierzęta stałocieplne- ptaki i ssaki, w tym człowieka.