Swędzikowate

Swędzikowate

Roztocze z rodziny Trombiculidae są drobnymi roztoczami; długość osobników dorosłych wynosi 1-2 mm, zaś nimf około l mm. Żyją na ziemi. Mają barwę czerwoną, pomarańczową lub czarną. Ciało osobników dorosłych i nimf pokryte jest gęsto szczecinami. Podzielone ono jest na dwie wyraźnie wyodrębnione części- gnatosomę i idiosomę, w obrębie której wyróżnia się propodosomę i histerosomę. Na gnatosomie znajdują się narządy służące do pobierania pokarmu; chelicery są dwuczłonowe, zaś pedipalpy pięcioczłonowe (ostatni człon jest uzbrojony w kolec). Nimfy i postacie dorosłe napadają na małe stawonogi (drapieżniki) lub wyłącznie wysysają soki roślinne (szkodniki). Larwy natomiast pasożytują na skórze kręgowców: gadów, ptaków i małych ssaków. U wielu przedstawicieli Trombiculidae znane są tylko stadia larwalne. Kilka gatunków bytuje w drogach oddechowych morskich gadów. Larwy mogą także przechodzić na człowieka i wywoływać silne dermatozy. Larwy niektórych egzotycznych gatunków przenoszą i utrzymują w swym ciele groźne patogeny. Na przykład roztocze z rodzaju Leptotrombidium są rezerwuarem i wektorem Rickettsia tsutsugamushi, czynnika etiologicznego gorączki Tsutsugamushi na Półwyspie Indochińskim i Wyspach Pacyfiku. W niektórych regionach choroba ta aż w 40% kończy się śmiercią.
W Polsce największe znaczenie medyczne ma swędzik jesienny.