Zajadkowate

Reduviidae

Najwięcej gatunków z tej rodziny jest rozpowszechnionych w Krainie Neotropikalnej, mniej w Afryce i na Jawie. Zajadkowate są hematofagami. Pasożytują na gryzoniach, ale ssą także krew człowieka. W mieszkaniach gromadzą się, podobnie jak pluskwy, w różnych szczelinach, otworach i pod matami. Największą rolę medyczną i epidemiologiczną odgrywają przedstawiciele podrodziny Triatominae. Od pluskwiaków z rodziny pluskwowatych Cimicidae różnią się występowaniem dużych skrzydeł, przyoczek położonych za oczami złożonymi, głową w kształcie stożkowatym i długim owalnym odwłokiem. Dzięki obecności skrzydeł mogą pokonywać pewne odległości w celu poszukiwania żywiciela. Larwy i nimfy są bezskrzydłe i pozostają w pobliżu swoich kryjówek.

Pluskwiaki z podrodziny Triatominae ssą krew ssaków i ptaków od kilku minut do pół godziny. Pod koniec pobierania krwi pluskwiaki wydalają na skórę półpłynne odchody, w których mogą znajdować się pierwotniaki Trypanosoma cruzi. Jeśli dostaną się one do ranki na skórze człowieka z krwią i limfą zostają przeniesione do różnych narządów. Pierwotniaki te lokalizujące się u człowieka we włóknach mięśniowych i układzie siateczkowo-śródbłonkowym i wywołują chorobę Chagasa. Samice pluskwiaków wydalają odchody szybciej niż samce. Przedstawiciele rodzaju Rhodnius w przypadku braku dostatecznej ilości wody pobierają ją z odchodów innych osobników. Zjawisko to, zwane koprofagią ma duże znaczenie w rozprzestrzenianiu czynników chorobotwórczych. Pluskwiaki z rodzaju Rhodnius mogą spożyć posiłek 10-20 razy większy od masy ich ciała. Wessana krew w przewodzie pokarmowym pluskwiaków jest wolno trawiona w ciągu kilku miesięcy.

U tych owadów występuje pięć stadiów nimfalnych. Samice żerują już kilka dni po wylęgu. Po pobraniu krwi składają jaja przez 1-2 tygodnie. Do rozwoju wcześniejszych stadiów owadów wystarczy jedno pełne nassanie. Nimfa po czwartej lince kilkakrotnie wsysa krew i przechodzi w piąte stadium nimfalne. Zapłodniona samica składa jaja pojedynczo (Triatoma) lub w pakietach (Rhodnius). Mają one wieczko, ale nie są pokrywane klejącą wydzieliną. Owady te przyciąga ciepło, CO2 i zapach żywicieli. W warunkach naturalnych wykazują aktywność nocną. W dzień natomiast ukrywają się w szczelinach ścian, w starych meblach, pod matami i w innych zakamarkach.