Zapobieganie atakom

Skuteczna kontrola liczebności komarów wymaga identyfikacji gatunku, znajomości jego rozprzestrzenienia geograficznego, wymagań ekologicznych i lokalnych warunków, w których żyje określony gatunek.
Zwalczanie komarów prowadzi się różnymi metodami w zależności od gatunku i stadium rozwojowego komara, miejsca występowania oraz możliwości technicznych i ekonomicznych. Zwalczanie prowadzi się na otwartych przestrzeniach (na łąkach, w lasach, parkach i ogrodach) oraz w budynkach (pomieszczeniach mieszkalnych i piwnicach, gdzie często zimują te owady).
W mieszkaniach i piwnicach należy starannie opryskać wewnętrzne i zewnętrzne strony ścian. Stosuje się preparaty w różnej postaci, tj. w postaci aerozoli, płytek nasyconych związkiem chemicznym itp.
Na otwartych przestrzeniach zwalczanie przeprowadza się przy użyciu samolotów lub samochodów. W celu zabezpieczenia ludzi przed komarami w ośrodkach rekreacyjnych opryskuje się zewnętrzne ściany budynków do wysokości 2 m, krzewy, trawy i roślinność na skraju lasów w odległości 20-30 m od campingów. W ten sposób tworzy się pas ochronny tzw. barierę. Należy zwrócić uwagę, aby spodnia strona liści drzew i krzewów była opryskana. Tam bowiem najczęściej przysiadają komary. Skuteczność bariery trwa od 2-4 tygodni zależnie od stosowanych preparatów i warunków atmosferycznych.
Atakom komarów i rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych przenoszonych przez te stawonogi można zapobiegać przez wykorzystanie następujących sposobów:
1. Ochrona osobista
Stosowanie repelentów i ochrona przed atakami komarów przez zakładanie gęstych siatek w oknach i drzwiach lub zamykanie okien w czasie snu.
2. Metody biologiczne
Skutecznymi preparatami w niszczeniu komarów są Simulin i Bactimos WP. Preparaty te wykazują szerokie spektrum działania. Niszczą one larwy wielu gatunków, m.in. Aedes solicitans, Ae. taeniorynchus, Anopheles freeborni, An. quinquefasciatus, Culex pipiens pipiens, Cu. p. quinquefasciatus, Culiseta inornata. Preparaty te zawierają zarodniki bakterii Bacillus thuringiensis var. israelensis i wytwarzaną przez nie krystaliczną 8-endotoksynę. Simulin i Bactimos przeznaczone są do zwalczania larw komarów w wodach stojących (stawach, rozlewiskach, kanałach melioracyjnych, na bagnach itp.). Już w niskich dawkach działają skutecznie na larwy I, II i III stadium. Do zwalczania czwartego stadium stosuje się dawki wyższe.
3. Niszczenie miejsc rozwoju komarów i rezerwuarów chorób transmisyjnych Leczenie osób i zwierząt zainfekowanych drobnoustrojami przenoszonymi przez komary ogranicza rezerwuar tych czynników chorobotwórczych w przyrodzie, a tym samym rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych. Zlikwidowanie miejsc dogodnych do rozwoju komarów przez osuszania błot i bagien, zasypanie rowów i innych zbiorników wody znacząco wpływa na liczebność komarów w środowisku.
4. Regulatory wzrostu owadów
Związki te powodują obniżenie zdolności reprodukcyjnej lub hamują rozwój owadów przed osiągnięciem przez nie dojrzałości. Podstawowymi związkami należącymi do tej grupy są hormony juwenilne, które mogą blokować metamorfozę.
5. Zooprofilaktyka polega na wykorzystaniu zwierząt, np. bydła, w celu odciągnięcia komarów od człowieka.