Znaczenie medyczne

Meszki i kuczmany są natrętne i dokuczliwe. Wciskają się do oczu, uszu, nosa, ust, a nawet pod ubranie, co uniemożliwia w okresie ich licznego pojawiania się przebywanie na otwartej przestrzeni. Ślina meszek i kuczmanów jest toksyczna. Zawiera liczne aktywne biologicznie substancje.
Podobnie jak u innych hematofagicznych stawonogów, w ślinie meszek i kuczmanów występują substancje o działaniu antyagregacyjnym. Jednym z najważniejszych takich czynników są apyrazy- enzymy odpowiedzialne za hydrolizę mostków fosforanowych nukleozydów di- i trifosforanowych (ADP i ATP). Enzymom tym przypisuje się także współudział w neurotransmisji, regulacji ciśnienia krwi, glikozylacji białek, regulacji poziomu glukozy i przepuszczalności błon komórkowych. U gatunków antropofilnych jest odnotowywany najwyższy poziom apyraz. W ślinie meszek wykryto także czynnik antytrombinowy- simulidynę. U poszczególnych gatunków aktywność tego czynnika jest różna i wiąże się ze stopniem ich zoofilności. Po ukłuciu meszek i kuczmanów pojawia się  rumień. Wykazano, że ślina wysoce antropofilnego gatunku Simulium ochraceum znacznie silniej rozszerza kapilary od śliny innych meszek. Wnikanie substancji antyhemostatycznych w pobliżu miejsca żerowania meszek ułatwia hialuronidaza.

Meszki i kuczmany podczas pobierania krwi wydzielają feromony wabiące inne osobniki, dlatego też  obserwuje się masowe ataki.
Zespół zmian chorobowych wywołanych przez meszki określa się chorobą meszkową (simulidosis). U człowieka objawia się ona zmianami skórnymi i reakcjami ogólnoustrojowymi. Ukłucia meszek wywołują zmiany skórne o różnym nasileniu. Są to bolesne (znacznie bardziej od ukłuć komarów) i swędzące czerwone plamki, zwykle o nieregularnym kształcie. Po kilku godzinach tworzą się grudki i pęcherzyki wypełnione krwią. Swędzenie wywołuje drapanie, a w konsekwencji rozdrapywanie pęcherzyków. Ranki na skórze goją się długo. Wokół miejsca ukłucia występuje zaczerwienienie.
W badaniu wycinków skóry stwierdza się redukcję komórek naskórka i jego zcieńczenie oraz erozje. Ponadto występują uszkodzenia kapilar w skórze właściwej, poszerzenie przestrzeni międzykomórkowych z obrzękami około naczyniowymi i infiltracja makrofagów, mastocytów i innych komórek biorących udział w reakcji zapalnej. Widać także naczynia włosowate ulegające zmianom morfologicznym. W miejscu ukłucia pozostaje wyraźny, krwawiący ślad.
Zmianom skórnym towarzyszy osłabienie, złe samopoczucie, podwyższenie temperatury ciała, nudności, silne bóle głowy, pobudzenie nerwowe i dolegliwości ze strony serca. Toksyny meszek mogą powodować wstrząs anafilaktyczny. Opisywane są przypadki śmierci.
Najważniejsza jest jednak rola meszek jako przenosicieli różnych szkodliwych dla człowieka i zwierząt organizmów. Simuliidae są żywicielami pośrednimi rozpowszechnionych w Afryce równikowej i północnej części Ameryki Południowej nicieni Onchocerca volvulus. Duże znaczenie w przenoszeniu tego pasożyta ma S. ornatum Meigen, 1818. W Ameryce Południowej meszki przenoszą krętki- Treponema careteum, które wywołują chorobę pinto (carates) kończącą się ślepotą Indian.
Ponadto meszki są żywicielami pierwotniaków Lencocytozoon pasożytujących na kaczkach, indykach i gęsiach. W hodowlach zwierząt są przyczyną dużych strat. Meszki atakują zwierzęta przede wszystkim w okolicy oczu, pyska, nozdrzy oraz odbytu i narządów płciowych. Zwierzęta umierają na skutek dużego ubytku krwi i działania toksycznych składników śliny. Meszki mogą przenosić wirusy gorączki Zachodniego Nilu.